Het huis zonder privacy

Share.

In Japan doen ze altijd een beetje gek. Maar iets zoals dit hebben we toch nog niet vaak gezien: een huis met nul privacy. Zero. Nada. ゼロ (u raadt het al, Japans voor nul).

Het huis van 100 m2 is opgedeeld in twee verschillende zones van 50 m2, ieder met vier verdiepingen. Samen dus goed voor een woonoppervlakte van 400 m2, zou je denken. Maar niets in dit huis is wat het lijkt. Kijk maar eens goed, en je ziet dat niet elke verdieping aan de buitenkant vanbinnen ook een echte verdieping aan de binnenkant is.

Het resultaat? Een enorm complex netwerk van ruimtes die vertakken en een uniek ingewikkeld zicht vormen. De vloeren en muren vloeien zelf ook nog eens diagonaal samen, en creëren lege ruimtes in de andere zone. Het beschrijven in woorden is al complex, eigenlijk is het gewoon kwestie van de foto’s te bekijken (en er dan nog niet aan uit te kunnen).

Naar het schijnt is het zelfs niet eenvoudig te begrijpen eenmaal je zelf in het huis staat. Je kan dan wel doorlopend perfect zien wat er overal gebeurt, maar zomaar even van de keuken naar de slaapkamer op dezelfde verdieping wandelen? Vergeet het. De trappen nemen naar een hogere of lagere verdieping, en via daar de trappen nemen naar de slaapkamer. Vermoeiend, als je het ons vraagt, maar wel goed voor de conditie.

Wat in godsnaam het doel van deze architecten was? Openheid creëren, natuurlijk. Maar ook de algemene begrippen van driedimensionale diepte en afstand verstoren, om complexe, netwerkachtige architecturale ruimtes te ontwerpen. Vergelijkbaar wat er gebeurt in omgevingen zoals het internet, met haar meerlagige netwerken.

Hoewel we fan zijn van architectuur die experimenteert met begrippen en ideeën uit de hedendaagse informatiemaatschappij, weten we toch niet zeker of we in deze woonst zouden kunnen functioneren. Wat denken jullie?

Auteur: PJG
Bron: Archdaily

Share.