Niet elke verbouwing verloopt vlekkeloos: het verhaal van Elke en Dieter

Share.

Een oude woning een nieuw leven geven, het is een werk van lange adem. Achteraf blik je met veel voldoening terug op een onwaarschijnlijke tijd in een perfect afgewerkte woning. Maar de weg naar dat droomhuis is lang, intensief en met veel ups en downs. Ook Elke en Dieter waagden zich aan het avontuur en dat ging niet altijd even vlot. Dit is hun verhaal!

Wat voorafging

We schrijven 2015. Dieter en Elke trouwen na zeven jaar en niet veel later begint het idee van een eigen huis te kriebelen. “Verbouwen zag ik nochtans niet meteen zitten”, opent Elke haar verhaal. “We hadden namelijk drie zonen en de vierde baby was op komst, waardoor een sleutel-op-de-deur wel fijner leek. Mijn man daarentegen is een handige klusser en wou toch iets hebben waar hij zelf aan gewerkt heeft.”

“Ons oog viel op een ‘instapklare woning met 6 slaapkamers, grote garage en ruime tuin’. Klonk goed, dus we gingen een kijkje nemen. Het huis bleek al 3 jaar leeg te staan, werd nooit verlucht waardoor er overal schimmel was en was sinds 1958 niks veranderd. Maar goed, er was wel potentieel. Mijn man zag het zitten, ikzelf wat minder, maar in 2016 kochten we toch samen ons eerste huis!”

Hoe het begon

Na het tekenen van de compromis in januari, begon Elke zelf de plannen voor de verbouwing te tekenen. “De oorspronkelijke plannen van het huis waren er niet, dus ik kon me nergens op baseren. Aan de hand van mijn zelf getekende plannen -voor zowel gelijkvloers, als de eerste en tweede verdieping- hebben we onze verbouwingen/inrichting van het huis uitgevoerd. Tijdens ons huisbezoek hadden we al een idee voor ogen wat er mogelijk was.”

Maar het huis moest wel van kop tot teen gerenoveerd worden. Waar verblijf je dan met drie kinderen en een vierde op komst? “Heel simpel”, legt Elke uit. “We hebben onze grote garage -waarin plaats is voor zeker zes wagens- tijdelijk ingericht als loft (zie foto’s hieronder). Slapen deden we wel op de eerste verdieping, tenminste na een grondige schimmelverwijdering. Daar deed één slaapkamer dienst als berging, de andere voor onze drie zonen en de laatste voor ons en de baby.

En toen ging het mis

Er zijn weinig verbouwavonturen die vlekkeloos verlopen en dat was bij Elke en Dieter niet anders. De eerste steen werd afgebroken op 1 mei 2016 en amper twee weken later liep het al mis. “Mijn man werd na een werkongeval met zware brandwonden naar het Universitair Ziekenhuis in Gent gebracht. Daar had hij weken revalidatie nodig na een huidtransplantatie.”

Maar daar bleef het niet bij. “Door de grote stress, beviel ik ook nog te vroeg van ons dochtertje en moest ze op de NEO blijven. Dat kwam er ook dan nog eens bij. In juli kreeg mijn man -na veel zagen- eindelijk groen licht om verder te werken en was ons dochtertje ondertussen ook terug thuis. Het was een echte tegenslag, maar ondertussen is hij er volledig van hersteld. Het litteken, dat hij er aan over hield, zal voor altijd een herinnering zijn aan een chaotische tijd!”

Blijven gaan

In juli kon Dieter opnieuw de handen uit de mouwen steken na de revalidatie. Gelukkig kon het koppel in die periode rekenen op Dieters vader, die bleef doorwerken om alles op schema te houden. Maar wat werd er nu precies gedaan? “Eerst en vooral zijn de binnen- en buitenmuren blijven staan. Al de rest werd gestript, de schouw werd gesloopt en ook de vloer werd uitgegraven zodat we de riolering konden vernieuwen. Na het afbreken kon de opbouw beginnen.”

“Eerst begonnen we met de riolering”, vertelt Elke enthousiast. “Nadien werd een nieuwe vloerplaat gegoten en extra muren opgetrokken. Daarna werden de nutsvoorzieningen geplaatst en begon Dieter de muren en plafond te stuken. Met wat hulp en tips heeft hij dat prima gedaan voor een ‘groentje’. Na de stuukwerken kon de chape worden gelegd en begon mijn man aan de vloerisolatie.”

Eindelijk ‘verhuizen’!

We maken een sprong naar november 2016. Vlak voor de winter -en net op tijd- werden de nieuwe ramen en deuren geplaatst. “We hebben bewust gekozen om het karakter van de woning te behouden en dus ook dezelfde kleur en indeling te gebruiken”, klinkt het bij het koppel. “En terwijl Dieter daar mee bezig was kwamen ze mijn droomkeuken plaatsen. Hier keek ik echt al zoooo lang naar uit! Met de keuken die geïnstalleerd was, konden we eindelijk verhuizen uit de garage.”

Wat nu?

Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder en is ook de nieuwe badkamer -de kamer die tijdens de verbouwing dienst deed als berging- klaar. Maar daar blijft het niet bij. Het koppel heeft nog een resem plannen met het huis uit 1958. “De tweede verdieping is volledig gestript en klaar om te isoleren en af te werken. Daar horen 4 slaapkamers en douchekamer met toilet te komen. Deze zomer zullen we de tuin wat aankleden.”

Maar heb je er dan nog wel zin in, na maanden labeur in huis en wat tegenslagen? “Het idee dat er nog veel werk voor de boeg staat is soms wel ontmoedigend, maar we houden het eindresultaat in het achterhoofd. Zo zien we het nog zitten. We hopen er nog maximum 2 jaar aan te werken en hopelijk kunnen we dan eindelijk genieten van onze thuis”, klinkt het bij een enthousiaste Elke.

Kostprijs

Maar zo’n verbouwing, was dat nu goedkoper dan een sleutel-op-de-deur? “Goh, wanneer de schatter langskwam om na te gaan of  we niet ‘te veel’ renovatiebudget vroegen aan de bank, lieten we hem onze plannen zien. Hij was aangenaam verrast door het potentieel van het huis en wat we er uiteindelijk van gingen maken. Hij zei zelfs dat ons huis -eens het af was- zeker het dubbele ging waard zijn. En dat hoor je natuurlijk wel graag”, vertelt Elke.

“Maar qua kostprijs, goh. We zijn een gezin van 6 en hebben toch wel wat ruimte nodig. Een nieuwbouwwoning kan ons die ruimte niet bieden en de prijzen van een nieuwbouwwoning met 3 slaapkamers lopen al snel op tot 275.000 euro. Wij betaalden 220.000 euro voor het huis, leenden 100.000 euro bij voor de renovatie en rekenden er dan nog extraatjes zoals behang, verf en dergelijken bij.”

Terugblik

Het verbouwavontuur was een emotionele rollercoaster voor het hele gezin. “Het was mentaal heel zwaar, zo kamperen en verbouwen met vier kinderen. Het was niet evident om een baby/kindvriendelijke ruimte te creëren tussen al dat verbouwingsstof. Zowel voor mij als voor mijn man was dit ons eerste verbouwingsavontuur. Hij heeft, met hier en daar wat hulp, vrijwel alles zelf gedaan. Dit omdat we dan zoveel mogelijk budget konden investeren in de materialen zelf, dan in aannemers.”

“Het heeft mijn man veel bloed en zweet gekost en mij veel tranen”, klinkt het bij Elke. “Maar we hebben het gehaald, het kamperen is voorbij, we konden opnieuw ‘wonen’. Weten wat we nu weten, zou ik het waarschijnlijk niet opnieuw doen, maar het geeft enorm veel trots en voldoening als je naar je huis kijkt en weet hoeveel het is veranderd! Ik kijk al uit naar de dag dat we naar ons volledig gerenoveerd huis kunnen kijken en zeggen ‘dit hebben wij ervan gemaakt, ons huis, onze thuis’. En dat liefst nog voor zo’n 35 jaar…

Auteur: YM
Foto’s: Elke Hasmercan
Met medewerking van Elke Hasmercan.

Heb jij ook een onwaarschijnlijk leuk (ver)bouwavontuur dat je met ons wil delen?
Geef ons een seintje!

Share.