Was architectuur een Olympische discipline (het zou mogen voor ons 😉), dan deed dit project wat ons betreft mee voor de gouden medaille. Het Antwerpse Eagles of Architecture deelde een 19e-eeuws herenhuis in hartje Antwerpen op in verschillende studio’s met elk een eigen unieke toets.
Foto’s: Filip Dujardin
Behalve de gouden deuren en balustrades dan: die vormen de gouden draad doorheen het hele gebouw en de toegangspoort naar de verschillende historische schatten: in elke ruimte vinden we – naast een unieke kleur – ook wel een knipoog naar het verleden van de ruimte en het gebouw.
Foto’s: Filip Dujardin
Niet dat die kleurrijkheid en diversiteit van buitenaf zichtbaar is: Eagles of Architecture koos er bewust voor om de gevel in egaal wit te schilderen. Een bewuste keuze: waarom zou een huis immers zowel binnen als buiten gelijkaardig moeten zijn?
Foto’s: Filip Dujardin
Ook het interieur van de gangen en de twee kenmerkende klassieke zuilen werden egaal wit geschilderd. Een derde – holle – kolom werd bedekt met roze gipsplaat, de standaardafwerking voor een buisleiding. Het resultaat? Een knappe combinatie van klassieke architectuur met industriële toetsen.
Foto’s: Filip Dujardin
Die industriële toetsen zijn overal doorheen het herenhuis zichtbaar. De blootgelegde muren in baksteen, waarvoor het pleisterwerk werd verwijderd. De leidingen die her en der opnieuw tevoorschijn komen. De houten steunbalken en plafondbalken en de koperen lichtarmatuur…
Foto’s: Filip Dujardin
Leuk weetje: de kleurverschillen in de gipsplaten hebben een functionele rol. De wanden van het leidingkanaal zijn zoals gezegd roze. Ook de brandwerende platen werden roze gekleurd. De waterbestendige platen zijn groen en de blauwe platen hebben de beste akoestische eigenschappen. Normaal gesproken worden deze platen wit geverfd om het verschil te wissen, maar hier werden ze afgewerkt met transparant vernis. De kleuren verwijzen zo naar een wereld vol ornamenten in een studiogebouw waarin niet eenheid, maar diversiteit het doel is.
Foto’s: Filip Dujardin
Dit functionele verschil zie je trouwens ook in de afwerking van de wandbekleding, die de rol van elke kamer in het geheel onthult: in de gedeelde trappenhuizen zijn de muren bedekt in de volledige hoogte, in de gemeenschappelijke ruimtes alleen het onderste deel van de muren. De persoonlijke ruimtes? Daar blijft de wandbekleding onvoltooid. Eveneens een mooie manier om de evolutie in het gebouw te tonen.
Foto’s: Filip Dujardin
Het gevolg: uniek vormgegeven muren in elke studio, maar toch een transparant gebouw waarin continuïteit in diversiteit de sleutel is. Welke kleine details en nuances vallen jullie nog op in de foto’s? En wordt voor jullie het brons, zilver of goud? Laat het ons weten in de comments!
Auteur: PJG
Bron: Archdaily, Eagles of Architecture
Foto’s: Filip Dujardin